Voedselcrisis? Meer globalisatie in plaats van minder graag.

De economie is nog nooit zo globaal geweest als vandaag. De export maakt immers bijna 18 % uit van het wereldwijde bbp. Anders gesteld: er werd nooit zoveel geëxporteerd als vandaag. Tot de jaren ’50 van de vorige eeuw was de economie relatief landgebonden. Het ging toen om nauwelijks 7 % van het bbp. Sindsdien wordt de wereldeconomie dus stelselmatig globaler. Globalisering werd een feit. En dat is een goede zaak. Consumenten wereldwijd plukken hiervan elke dag de vruchten.

Maar eigenlijk is de economie nog niet voldoende geglobaliseerd. De voedselcrisis van de laatste maanden bewijst dit. Volgens sommigen ligt de oplossing van dit voedselprobleem in de ontwikkeling van kleinschalige projecten in Afrika. Dat is fout. Die weg is ondertussen al decennia lang bewandeld. Zonder succes. Experts menen dat op dit moment slechts 10 % van het Afrikaanse landbouwpotentieel gebruikt wordt.

Paul Collier noemt de weg van de familiale en kleinschalige landbouw dan ook achterhaalde ‘landbouwromantiek’. Volgens Collier, auteur van ‘The Bottom Billion’ heeft die methode – die veel ontwikkelingsngo’s nochtans voorstaan – Afrika niet vooruitgeholpen. Van een understatement gesproken. Waarom blijven nagenoeg alle ngo’s dan vastklampen aan deze filosofie?

De oplossing voor de huidige voedselcrisis bestaat er dan ook in om het landbouwareaal op een zo efficiënt mogelijke manier te benutten. Dat kan volgens Collier door het kopiëren van het Braziliaanse model waarbij grote, technologisch gesofisticeerde en efficiënte bedrijven de beschikbare grond gebruiken. Logisch, niet ?

De opbrengst van deze bedrijven wordt dan wereldwijd verkocht. Op die manier gaan de prijzen voor landbouwgewassen opnieuw stelselmatig omlaag. Vanuit de welfare economics of welvaartseconomie is het eenvoudig aan te tonen dat een dergelijke globalisering zeer sterk welvaartscreërend werkt. Vooral de allerarmsten – de bottom billion – zullen exponentieel kunnen profiteren van een dergelijke ingreep.

Het is trouwens vreemd dat binnen deze ‘landbouwromantische visie’ van veel ontwikkelingsngo’s niemand met keiharde cijfers durft te komen. Studies wijzen immers uit dat de opbrengst van dergelijke efficiënte agrobedrijven die de wereldmarkt bedienen minstens 10 keer hoger ligt dan bij kleine familiale boeren.

Aangezien dit een werk van lange adem is, moeten er uiteraard ook nu onmiddellijk maatregelen komen. Volgens Roger Riddell, auteur van ‘Does foreign aid really work?’, is de beste manier om de allerarmsten te helpen cash geld rechtstreeks uit te delen. “Cash transfers zijn zeer effectief in het verhogen van de inkomens (van de allerarmsten)”, stelt hij onomwonden. Recent onderzoek geeft de man overigens gelijk.

Riddell weet wel waarover hij schrijft. Hij deed onderzoek naar ontwikkelingshulp , hij was  Research fellow bij het Overseas Development Institute in Londen  en werkte als directeur bij de Britse ngo Christian Aid.

Samengevat hebben we volgens Collier dus ‘meer globalisering’ nodig, niet minder. En ondertussen moeten we erover waken dat de cash transfers integraal bij de allerarmsten terechtkomen.

Advertenties

Tags: , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: